پوریاوبلاگ

دلم تنگ است

دلت سرد است

دلت دیبای هفت رنگ است

دلم خون است

دلت چون است؟

دلت دانم که مدیون است

دلم صاف است

دلت مات است

دلت دریای مواج است

دلم کان است

دلت زنگار دوران است

دلم دال است

دلت دام است

دلت طراروعریان است

دلم سالک

دلت سارق

دلت شیرازه ی شام است

دلم تنگ است

دلت سنگ است

دلت تاریک و صد رنگ است

هوای گریه دارد دل

نمی دانی چه دل تنگ است.

از نگاه من اگر که نشنوی حرف مرا

بعد از این فریاد من گوش فلک کر می کند.

ریشه نخل کهنسال از جوان افزون تر است

بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را (صائب)

به لبت کز می نوشین هوس انگیزتر است

کز غمت باده ز خوناب جگر می نوشم  (رهی معیری)

گراز زحمت همی ترسی زنااهلان ببر صحبت

که از دام زبون گیران به عزلت رسته شد عنقا (سنایی)

آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

دردوصدنامه محال است که تحریرکنم  (حافظ)

گر ماه زند لاف که ماند به جمالت

بنمای رخ خویش ومه انگشت نما کن  (حافظ)

بشنو این نکته که خود را زغم آزاد کنی

خون دل خوری گر طلب روزی ننهاده کنی(حافظ)

هرکجا محرم شدی چشم از خیانت باز دار

ای بسا محرم که با یک نقطه مجرم می شود

ای تماشایی ترین مخلوق خاکی در زمین

آسمانی می شوم وقتی نگاهت می کنم

چشم او را دیده ام وقتی که اشک آلود بود

ای عجب بر شعله هم یک قطره آبی نشست

گر به شمشیر جفا پاره کنی سینه ی ما

هم چنان مهر تو ورزد دل بی کینه ی ما (بابا فغان شیرازی)

دلا دیشب چه میکردی تو در کوی حبیب من

الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من