پوریاوبلاگ

چهاردهم(شهریور),جواب نهایی کنکوراومد.بگذریم که بعضی ها از شدت خوشحالی  حرف زدن یادشون رفت و بعضی ها اندازه عمرشون گریه کردن.

اما...بله,مساله اما داره.اما بگم که من نمی دونم چرا اونهایی که گریه می کردن, لعنت خدا رو حواله می کردن برای سازمان سنجش و پرسنل زحمت کشش که  شب و روز زحمت می کشن, که الهی حقوقتون قطع بشه.الهی تابلوی حجیم سردرسازمان بخوره تو سرتون و...

 منم که حسابی از این اعمال و رفتار اونها ناراحت شدم سینه را سپر کرده و رفتم با چندتاشون با زبان مادری گفتمان کردم.گفتم که چرا اینقدر حرف بی حساب می زنید؟چرا گناه درس نخوندن خود تون روبه گردن دیگری میندازین؟وکلی از این چرندیات.

البته ناگفته نمونه که بعضی ها  با زبان چرب من نرم شدند و قبول کردند که بابا تقصیر خودشون بوده وعزمشون رو جزم کردند که سال بعد حتما رتبه ی تک رقمی بیارن.ان شاالله.

اما دسته دوم عجب دل پری داشتند.مثل  اسپند روی آتیش بودند.علت رو جویا شدم فهمیدم که این زبون بسته ها بنا بر سخنان گهربار دکتر....(وزیر علوم تحقیقات و فن آوری)که ((امسال,شرایط  تحصیل برای تمام داوطلبان مهیا شده و فقط رقابت برای قبولی در دانشگاه بهتره))زیاد درس نخوندن و به امید تحصیل در دانشگاه پی ان یو((پیام نور))به خودشون زحمت ندادند.

گفتم آخه بندگان خدا این چه کاری بوده شما انجام دادید؟یکی جواب داد که بابا من مخم نمی کشه درس بخونم.امید م به این دانشگاه(مرجع این :دانشگاه پی ان یو)بود.حتی رشته ی ادبیات داستانی عهد خیارشور شاه رو در دانشگاه روستای چغا سر خر پور سفلی انتخاب کردم اما جواب ((مردود))اومد.بگذریم.

اما دسته ی سوم رو چی بگم؟یه بنده ی خدایی با رتبه 600تجربی رشته نیاورده بود.یکی دیگه با1200انسانی هم همین طور.میگفتن که دانشگاه های  غیر انتفاعیه استان های دیگه رو هم انتخاب کرده بودند اما...به جای اسم دانشگاهی نا معلوم در کارنامه نهایشون یه دل پر از خون بعد از یک سال تلاش و شب بیداری و مهمونی نرفتن وهزار جور زحمت و ریاضت دیگه مونده بود.قرار بود که چند نفرشون برای اعتراض برن سازمان سنجش.خدا کنه بتونن جواب بگیرن.راستی شما هم براشون دعا کنید.